Wat is een peesontsteking aan de knie?
De spieren in je bovenbeen en onderbeen zitten met pezen vast aan de botten van je kniegewricht. Deze pezen zorgen ervoor dat je knie stabiel is en kan bewegen. Bij een peesontsteking is de beschermende laag van de pees beschadigd geraakt, vaak door overbelasting. Als reactie hierop ontsteekt de pees, wat zorgt voor pijn, warmte en zwelling. Het is belangrijk om te weten dat er rondom de knie meerdere pezen lopen die ontstoken kunnen raken.
Locatie van de pijn
De exacte locatie van de pijn vertelt ons vaak welke pees aangedaan is. De meest voorkomende variant is een ontsteking aan de patellapees. Dit is de pees die vanaf je knieschijf naar je scheenbeen loopt en een uitloper is van de grote bovenbeenspieren. Pijn aan de voorkant van de knie, net onder de knieschijf, wijst vaak op deze ‘Springersknie’ of Jumpers knee.
Ervaar je pijn aan de zijkant (buitenkant) van je knie? Dan kan er sprake zijn van het iliotibiale bandsyndroom, ook wel bekend als de Lopersknie of Runners knee. Ook aan de binnenkant van de knie kunnen pezen geïrriteerd raken (zoals de pes anserinus), wat vaak gepaard gaat met zeurende pijn bij het buigen van de knie.
Symptomen van een ontstoken kniepees
Een peesontsteking kenmerkt zich door een duidelijk patroon. Vaak voel je drukpijn precies op de plek van de aangedane pees. De huid rondom de pees kan warm aanvoelen en er kan sprake zijn van een zwelling, waardoor de knie minder goed beweegt. Typerend voor peesklachten is startpijn en stijfheid: de eerste bewegingen zijn pijnlijk, maar zodra je opgewarmd bent, lijkt de pijn even te zakken.
Het verloop van de klachten gaat vaak in drie fases. In de eerste fase voel je alleen pijn na de inspanning. In fase twee is de pijn ook tijdens het sporten aanwezig, al kan deze na een warming-up tijdelijk afnemen. In de derde fase is de pijn chronisch en voel je het ook in rust en tijdens simpele dagelijkse activiteiten.
Hoe ontstaat een peesontsteking?
De belangrijkste oorzaak van een peesontsteking is langdurige overbelasting. We zien dit veel terug bij sporten met explosieve bewegingen of veel sprongbelasting, zoals voetbal, volleybal, basketbal en atletiek. De pees wordt hierbij vaker of zwaarder belast dan hij op dat moment aankan.
Naast sportbelasting spelen ook andere factoren een rol. Een verkeerde stand van de benen, zoals O-benen of X-benen, kan zorgen voor een ongelijke druk op de pezen. Ook overgewicht, een verkeerde looptechniek of slecht schoeisel zijn risicofactoren die de kans op een ontsteking vergroten.
Diagnose met echografie in Tilburg
Om de juiste behandeling te starten, is een goede diagnose essentieel. Vaak kunnen we op basis van lichamelijk onderzoek al vaststellen of het om een peesontsteking gaat. Bij Fysio Fitaal gaan we echter een stap verder. Wij maken gebruik van echografie om in de knie te kijken. Hiermee kunnen we de kwaliteit van de pees beoordelen: is er sprake van een actieve ontsteking (met veel vocht), of is de peesstructuur zelf aangetast (tendinose)? Dit onderscheid is cruciaal voor het bepalen van het juiste behandelplan.
Behandeling en herstel bij Fysio Fitaal
In de eerste fase van een peesontsteking is relatieve rust vaak voldoende. Dat betekent niet dat je niets mag doen, maar wel dat je de piekbelasting (zoals springen of hardlopen) tijdelijk moet verminderen. Koelen kan helpen om de scherpe pijn te dempen.
Wanneer de klachten aanhouden, is fysiotherapie noodzakelijk. Onze behandeling richt zich eerst op pijnvermindering, bijvoorbeeld door middel van taping of shockwave. De kern van de revalidatie is echter oefentherapie. Rust alleen lost het probleem op lange termijn niet op; de pees moet weer sterker worden. We vergroten stap voor stap de belastbaarheid van de pees met specifieke oefeningen. Soms kan een brace tijdelijk ondersteuning bieden om de druk op de pees te verminderen tijdens dagelijkse activiteiten.
Hoe lang duurt het herstel?
Het herstel van een peesontsteking vraagt geduld. Afhankelijk van de ernst en hoe lang je al met de klacht rondloopt, duurt het herstel gemiddeld zes tot twaalf weken. Bij chronische klachten (fase 3) kan dit traject langer duren.